Συμμετέχω, άρα υπάρχουμε

 Στο κείμενο που ακολουθεί θα επιχειρήσω να αποσαφηνίσω τι σημαίνει συμμετέχω στα κοινά. Ας φανταστούμε αρχικά, για διευκόλυνση, ότι τα κοινά για τον καθένα είναι ένας κύκλος όπου το κέντρο είναι το άτομο. Οι άπειρες ακτίνες από τις οποίες αποτελείται ο κύκλος είναι οι επιλογές των ανθρώπων να  συμμετάσχουν στα κοινά, να γίνουν αλληλέγγυοι και ό,τι άλλο σημαίνει συμμετέχω και βοηθώ.
 Ας σκεφτούμε πάλι πως το άτομο, η μονάδα, σαν κέντρο και αρχή αυτής της δημιουργίας, είναι εκείνο που από το σημείο του εκπέμπει σήμα προς τα έξω, και επιμένω σε αυτό, από μέσα (κέντρο) προς τα έξω. Η αλλιώς αυτό που από το κέντρο μεγαλώνει σιγά σιγά μια εφικτή επιλογή του(ακτίνα)  σε μήκος και άλλοτε και σε πλάτος. Συνεπώς, μια προσπάθεια να συμμετάσχει κάποιος στα κοινά από έξω προς τα μέσα αυτού του κύκλου κρίνεται μάταιη. Η δημιουργία μιας σταθερής βάσης-κέντρου προϋποθέτει κάποιες εφαρμογές. Το κοινό, αρχίζει από το άτομο σαν μονάδα, εκεί είναι το πιο δύσκολο. Το άτομο οφείλει να έχει βασικές αρετές που αποτελούν και τις βασικές προϋποθέσεις. Δεν θα τις αναφέρω όλες, αλλά αξίζει να ειπωθούν κάποιες βασικές και απλές. Μια βασική, είναι ότι το άτομο οφείλει να γνωρίζει πότε και που υπάρχουν όρια που τον εμποδίζουν να εισχωρήσει στην ζωή και στα δικαιώματα του άλλου. Επίσης, οφείλει να ξέρει να γνωρίζει τι σημαίνει αγάπη και βασικότερο από όλα να γνωρίζει την απλή αλλά όπως φαίνεται δύσκολη λόγο εγωισμού και άλλων δυστυχιών διαδικασία η αλλιώς τέχνη του συνυπάρχω, συνεννοούμαι και συζητώ. Το άτομο που δεν γνωρίζει να εκφέρει την άποψη του στον συνάνθρωπο του, που δεν ξέρει να εκφέρει το δίκαιο του και να δίνει το χέρι με τον άλλον κρίνεται ανίκανο για τα κοινά, γιατί ο καθένας μας μπορεί να έχει δίκαιο αλλά μην ξεχνάμε ότι το δίκαιο όπως και το παράλογο βρίσκονται πάντα ανάμεσα σε μια διάζευξη, δεν υπάρχουν αυτά καθεαυτά. Άρα, δεν μπορείς να πεις ότι κατέχεις το δίκαιο αλλά μπορεί να είσαι ένας καλός δικαστής. Εξάλλου, τι σημασία έχουν όλα όταν δεν μπορούμε να δώσουμε τα χέρια μας..
 Σύμφωνα με τα παραπάνω και άλλα τόσα που θα μπορούσα να γράψω αλλά δεν το έκανα γιατί ξέρω ότι θα βαρεθείς να ασχοληθείς με το κείμενο μου σαν το δεις 5 σελίδες, ο άνθρωπος που σήμερα έμαθε να συνυπάρχει, που έμαθε να φέρεται και πέτυχε μια κερδοφόρα συζήτηση, συμμετείχε πολύ περισσότερο από ότι συμμετείχε ο καλός "σαμαρείτης" και "φιλάνθρωπος". Για να βγάλω τα αποσιωπητικά από τις δυο αυτές λέξεις οφείλει εκείνος να τηρεί κάποιες αρχές και τότε θα αναθεωρήσει την συμμετοχή του στα κοινά. Μέχρι τότε θα πηδάει ανάμεσα στα κενά του κύκλου,θα χάνει την ισορροπία του και άλλοτε θα πέφτει στο απόλυτο τίποτα.

Συγκρίνοντας

 Οτιδήποτε υγιές μπορεί να αρρωστήσει με λίγη προσπάθεια. Ο άνθρωπος όταν αρρωσταίνει ψυχικά καταβάλει σίγουρα προσπάθεια για να το πετύχει. Δεν τον "κολλάει" κανείς μα όλοι συμβάλλουν σε αυτό. Η πιο συχνή αρρώστια είναι εκείνη της σύγκρισης. Έχουμε την παράλογη μανία να ενεργούμε και να παθαίνουμε συγκρίνοντας τον εαυτό μας με οποιονδήποτε άλλο εκτός από εμάς. Κάποιες φορές είναι αναπόφευκτο το να πετύχουμε τούτη την συσχέτιση ακόμα και όταν μας ρωτήσουν πως θα χαρακτηρίζαμε τον εαυτό μας. "Είσαι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος;"σε ρωτούν. Ξάφνου, θα υποστείς τούτη την διάζευξη και θα αναγκαστείς χωρίς να αναγκάζεσαι να διαλέξεις. Οποιαδήποτε απάντηση σου στην πραγματικότητα κρύβει μια ψυχαναγκαστική σύγκριση. Αν διαλέξεις τον αισιόδοξο είσαι από αυτούς που πιστεύουν ότι οι άλλοι που είναι απαισιόδοξοι δεν βλέπουν τα φωτεινά σημεία που βλέπεις εσύ στον ορίζοντα, είναι μίζεροι και ματαιοπονούν. Αν διαλέξεις τον απαισιόδοξο είσαι από εκείνους που πιστεύουν ότι οι άλλοι δεν βλέπουν τα σκοτεινά σημεία και αυτό τους καθιστά μη ρεαλιστές και φαντασμένους.
 Ένα τετράγωνο είναι τετράγωνο δεν έχει την ανάγκη να συγκριθεί με κάποιο άλλο για να είναι. Πρέπει να το καταλάβουμε τούτο. Αν θεωρήσουμε ότι η πρόοδος και η ευτυχία είναι ο σκοπός μας (που ίσως τούτο δεν αποτελεί άποψη αλλά μια αναλλοίωτη αλήθεια, γιατί η ευτυχία είναι ευτυχία και τότε ευτυχούμε γιατί τότε ευτυχούμε) τότε πρέπει να καταλάβουμε τι είναι αυτό που μας παροτρύνει να συγκρίνουμε, να επηρεαζόμαστε και να προοδεύουμε. Ο Βαν Γκο όταν πήγαινε πάνω από τα έργα των άλλων καλλιτεχνών δεν προσπαθούσε να τους μιμηθεί, παρά μόνο προσπαθούσε να πάρει τροφή για πρόοδο. Και ενώ αντέγραψε μια κίνηση, έναν τρόπο, του έδωσε τέτοιο χαρακτήρα που κανείς τους δεν τον είχε. Η πρόοδος για τον Βαν έκανε ότι έπρεπε να κάνει και η δική μας. Δεν "χτύπησε" πάνω στον άλλον καλλιτέχνη και έμεινε εκεί, σαν μια αιτία φθόνου εκ μέρους του, πάρα εξωστρακίστηκε και κατέληξε στο απέραντο πεδίο που όφειλε να πάει η πρόοδος του. Εκεί που φαίνεται πως τίποτα δεν έχει τέλος.
Δεν αρκούμαστε στον εαυτό μας. Φαίνεται πως ο φθόνος, η καχυποψία κ.α παρόμοια τους έχουν καταβάλλει την ζωή μας σε βαθμό τέτοιο που έχει εγκατασταθεί η ιδέα πως αυτά είναι τα μέσα της προόδου μας. Έχουμε φτάσει σε σημείο να μην χαιρόμαστε για την πρόοδο του συνανθρώπου μας, μα ακόμα και αν το θέλουμε νιώθουμε ότι οφείλουμε να είμαστε καχύποπτοι προς αυτό. Ένα παράδειγμα είναι εκείνο που όταν μαθαίνεις πως κάποιος γνωστός σου βρήκε δουλειά για την οποία πιστεύεις ότι είσαι και εσύ ικανός , αμέσως θίγεται το εγώ σου αφού σκέφτεσαι ότι το αξίζεις και εσύ και αφού επίσης έμαθες ότι μπήκε με μέσο. Πάλι τα ίδια. Γιατί αυτή η σύγκριση; Που ωφελεί; Αν ξέρεις ότι έτσι είναι τα πράματα πλέον γιατί μισείς το γεγονός; Βάπτισε τον τυχερό με ένα χαμόγελο και τελείωσε. Θα έρθει η ώρα σου και εσένα. 

Τι είναι ελευθερία;

 Εννοείτε πως δεν θα απαντηθεί ο τίτλος του κειμένου αυτού. Μια ατελής ερώτηση δεν πρόκειται να έχει σαφή και ολοκληρωμένη απάντηση. Κρίνεται μάταιο να ρωτήσω κάτι τέτοιο αν δεν πιστοποιήσω πρώτα ότι μπορεί να υπάρξει, αν δεν θέσω βασικές προϋποθέσεις για την έναρξη της κ.α. Αν κάποιος ρωτήσει κάτι τέτοιο, περιμένοντας την άποψη σου, σημαίνει μόνο ότι επιθυμεί να παίξει με τις λέξεις. Δεν θέλω να σε κουράσω αναγνώστη, αλλά ούτε να με κουράσω. Θα μιλήσω συγκεκριμένα για την ελευθερία της σκέψης.
 Εδώ τίθεται το ερώτημα "πότε σκεφτόμαστε ελεύθερα;". Ούτε αυτό θα απαντήσω. Ίσως το προσεγγίσω. Αυτός που έμαθε να συμβαδίζει με την ζωή του, δηλαδή αυτός που προσπαθεί να μιμείται τα βήματα της νιώθοντας έναν ίλιγγο κάθε φορά που χάνει τον συγχρονισμό του, είναι καταδικασμένος σε τούτη την αγχωτική διαδικασία. Μια αρχή για έναν απελευθερωμένο νου (και όχι ελεύθερο) είναι να αντιστρέψει τον ρόλο αυτού με εκείνο της ζωής. Η ζωή θα αρχίζει να συμβαδίζει μαζί του. Δεν εννοώ σε καμιά περίπτωση ότι θα γραπώσει τα ηνία της και θα είναι πλέον ο δαμαστής της, αλλά απλά ότι θα τοποθετήσει κατά κάποιο τρόπο της καθημερινότητα του σε ένα δευτερεύοντα ρόλο. Δεν σημαίνει πως θα την παραμελήσει, ίσα ίσα που θα μπορέσει να χάσει κάθε νόημα της αν δυστυχώς για αυτόν έχει βρει μέχρι τώρα. Θα αφορίσει κάθε ματαιότητα, κάθε κακοήθη συναίσθημα που αλλοιώνει τον ορθολογισμό του. Θα ζει και θα νιώθει την ιερή πρόοδο της σκέψης του σήμερα δίχως μάταιες υποθέσεις και συναισθήματα για το αύριο. Σε εκείνον έγκειται η πρόοδος, σε εκείνον που η σκέψη της αυριανής μέρας είναι λίγη μπροστά στην πρόοδο του σήμερα. Με την σειρά της, η ζωή θα φαίνεται πως καρποφορεί πολύ περισσότερο, σαν το δέντρο της δεχόταν υδατική καταπόνηση τόσο καιρό που όταν την ποτίσαμε λιγότερο έβγαλε περισσότερους καρπούς.
 Αυτό θέλει. Να διώξει κάθε κακή προκατάληψη. Εκεί βρίσκεται η απελευθέρωση. Απελευθερώνομαι σημαίνει αποδεσμεύομαι. Καμία ελευθεριά δεν έχει εκείνος που νιώθει ότι υλοποιεί αυτά που επιθυμεί στην ζωή του, απλά επιλέγει το κλουβί του, αρκεί όμως να είναι επιθυμητό. Για αυτό επιλέγει να αντιστρέψει τους ρόλους, και μέσα από αυτό θα απελευθερώνεται μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο. Δεσμά του ανύπαρκτου χθες και αύριο, δεσμά των προκαταλήψεων, της ματαιότητας, του ενθουσιασμού και της υπερηφάνειας, δεσμά της επιρροής από συναισθηματικές λογικές των όχλων κ.α θα κοπούν (δεν σημαίνει πάλι πως δεν πρέπει να ενεργεί μαζί του). Οφείλει παρά ταύτα να είναι πάντα προσγειωμένος και καχύποπτος για κάθε πρόοδο του. Στον κόσμο μας, συνήθως αυτοί που πετούν είναι αυτοί που δεν έχουν το δικαίωμα, ενώ αυτοί που θα έπρεπε έχουν την σοφία της προσγείωσης.












    

Ευτυχία είναι..

 Επειδή σίγουρα δεν έχω την ιδιότητα ,όπως ο καθένας δεν έχει, να δώσω τον ορισμό της ευτυχίας με τέτοιο τρόπο που ο καθένας θα συμφωνήσει, θα προσπαθήσω να θίξω το ζήτημα αυτό με τέτοιο τρόπο ώστε σας βάλω σε σκέψη.
 Ο ορισμός της καλώς η κακώς δεν θα βρεθεί ποτέ. Ίσως για το καλό μας γιατί ακόμα και αν τον είχαμε θα καταστρέφαμε ό,τι βρίσκαμε στο πέρασμα μας για να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι μας αρμόζει. Ακόμα και αν υπάρχει, πιθανότατα να είναι τόσο λαμπρός που κανείς θα τυφλωθεί πριν μπορέσει να τον αντικρίσει. Για αυτό τον λόγο ακριβώς ο καθένας μας, από την δικιά του οπτική γωνιά, βλέπει μόνο και μόνο τις αντανακλάσεις που δημιουργεί και έτσι νομίζει ότι μπορεί να τον προσεγγίσει. Θα ήταν  αξιοθαύμαστο κανείς να μπορούσε να δείξει στον άλλον την εικόνα που βλέπει από τις αντανακλάσεις αυτές. Θα είχαμε ένα πιο γενικό συμπέρασμα, και πιθανότατα μέσα από όλες τις αντανακλάσεις τούτες να είχαμε όλο τον ορισμό ατόφιο. Για αυτό τον λόγο χρίζεται μάταιη οποιαδήποτε προσπάθεια προσέγγισης μεταξύ  ανθρώπων για το τι είναι ευτυχία, χωρίς να ξεκινήσουν έστω την συζήτηση λέγοντας " Για μένα ".
 Επιθυμώ να αναφέρω επιλεκτικά κάποια γνωμικά ατόμων με ιδιαίτερη κρίση όσο αφορά το θέμα μας. Ένα από αυτά είναι του Καρλ Γιουνγκ ο οποίος είπε " Η λέξη ευτυχία θα έχανε το νόημα της αν δεν την εξισορροπούσε η λύπη" . Ένα επίσης αξιοσημείωτο είναι αυτό του Νίτσε ο οποίος είπε πως για να  είμαστε ευτυχισμένοι πρέπει να παίρνουμε στην πλάκα αυτά που μας δυστυχούν όταν τα παθαίνουμε. Ένα ακόμα είναι εκείνο του Γουόλτερ Μπέντζαμιν " Να είσαι ευτυχισμένος σημαίνει να μπορείς να γνωρίσεις τον εαυτό σου χωρίς να τρομάξεις " και ένα τελευταίο είναι εκείνο ενός γνωστού στο εξωτερικό Έλληνα ψυχίατρου του οποίου μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή το όνομα, ο οποίος είπε πως ευτυχισμένος είναι αυτός που δεν έχει παρελθόν. Μέσα από αυτά τα παραδείγματα θέλω να καταλήξω σε ένα άλλο γνωμικών το οποίο λέει πως δεν υπάρχει ευτυχισμένη ζωή παρά μόνο ευτυχισμένες στιγμές. Και αυτό μάλλον θέλει να μας πει ο Έλληνας ψυχίατρος. Πως τελικά δεν μπορεί κανείς να νιώθει αδιάκοπα ευτυχισμένος όταν όχι απλά έχει παρελθόν, γιατί όλοι έχουμε, αλλά όταν έχει ζήσει δύσκολες στιγμές που όπως λέει και ο Γουόλτερ γνώρισε τον εαυτό του, τρόμαξε και παλεύει μαζί του μέχρι και σήμερα προσπαθώντας να ξεφύγει από τα δεσμά του ή να τα δεχτεί. Και για να μπορείς να νιώθεις ευτυχής θα πρέπει να έχεις αυτογνωσία και αυτός που έχει αυτογνωσία ζει όλα τα παραπάνω. Η δυστυχία του να πολεμάς τον εαυτό σου όπως λέει και ο Φρόυντ είναι εξαναγκαστική από την στιγμή που ζεις μέσα στον πολιτισμό. Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι οι ευτυχισμένες στιγμές, όπως έχουμε ανάγκη και τις δυστυχισμένες χωρίς να το γνωρίζουμε.
  Επιμένοντας στα λόγια του Έλληνα ψυχίατρου, σίγουρα οι περισσότεροι σκεφτήκαμε πως για να μην έχεις παρελθόν χρειάζεται απλά να το ξεχνάς, να το αφήνεις πίσω. Δεν πιστεύω πως θα εννοούσε κάτι τέτοιο γιατί γνωρίζει σίγουρα πολύ καλά ότι αυτό είναι εξολοκλήρου αδύνατον. Οπότε πιθανότατα θέλει να μας πει πως τελικά δεν υπάρχει ευτυχής άνθρωπος. Γιατί πολύ απλά στην προσωρινή μας ύπαρξη είναι αδύνατον να υπάρχει παντοτινή/αδιάκοπη ευτυχία, και αυτό που οφείλουμε να επιδιώκουμε είναι οι ευτυχισμένες στιγμές, στιγμές στις οποίες ξεχνάμε ότι γεννηθήκαμε και ότι θα πεθάνουμε, στις οποίες ζούμε έστω για λίγο παντοτινά.

Άκυρον2

 Σε μια απελπισμένη προσπάθεια τόνωσης του ηθικού μας, πολλές φορές θα προσπαθήσουν πολλοί, ακόμα και ο εαυτός μας, να "μετρήσουν" την δυσκολία μιας κατάστασης συγκρίνοντας την με μια φανερά χειρότερη κάποιου άλλου ατόμου. Καμιά δυσχερή κατάσταση δεν οφείλει να δέχεται κριτική σχετικά με κάποια άλλη. Το μόνο που μπορεί να σου προσφέρει είναι η υποβάθμιση της προσπάθειας επίλυσης της. Είναι φανερά μάταιη και όπως έχω προαναφέρει στο Άκυρον1 τέτοιες αλόγιστες  σκέψεις σε "σπρώχνουν" προς τα πίσω. Μια ρεαλιστική κριτική του προβλήματος δίχως μέτρο σύγκρισης μπορεί να οδηγήσει σε μια προσεκτικότερη και ολοκληρωμένη επίλυση . Δεν χρειάζεται να αλαφιάζουμε ούτε να καθησυχάζουμε τους εαυτούς μας με κάθε ματαιότητα. Έχε υπομονή και καθαρό μυαλό. 

Μόνο ο χρόνος..

Ζούμε με τις ψευδαισθήσεις, είναι ένα μέρος του εαυτού μας. Ας φανταστούμε ένα χώρο στον οποίο η πραγματικότητα και η ψευδαίσθηση συνυπάρχουν με την μορφή πανομοιότυπων βάζων, τα οποία περιέχουν κάθε λογής χαρακτηριστικά, συναισθήματα, πρόσωπα, ιδέες κ.α. Δεν υπάρχει περίπτωση να καταλάβεις ποια είναι τα βάζα που αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα, και ποια την ψευδαίσθηση. Μόνο ο χρόνος θα στο ξεκαθαρίσει. Με τον καιρό θα αρχίσει να παίρνει από μπροστά σου κάθε "ψεύτικο" βάζο, ένα προς ένα. Μπορεί να αυξομειώνεται ο αριθμός, μπορεί να παραμένει σταθερός.
 Θα δούμε ανθρώπους που αρέσκονται στο να έχουν όσα περισσότερα μπορούν, δίχως να τους νοιάζει ιδιαίτερα τι είναι το καθένα, και σαν κάποιο χαθεί από μπροστά του θα στεναχωρηθεί αλλά θα σταματήσει όταν εμφανιστεί ένα ακόμη, σαν το μωρό παιδί που σταμάτησε να κλαίει όταν έσπασε το παιχνίδι του και του πήραν άλλο. Έτσι είναι η ροή των πραμάτων για τους πιο ανόητους. Άλλοι έχουν αποδεχτεί την ροή τούτη στη ζωή τους και όταν χαθεί ένα από αυτά δείχνουν να μην συγκινούνται,αν και εδώ αμφιβάλλω. Από την άλλη, ο σοφός τείνει να εμφανίζει περισσότερα "αληθινά" βάζα από τα άλλα, αλλά φαίνεται πως και αυτά είναι λίγα. Ίσως μοιάζει στους περισσότερους "φτωχός" , γιατί εξάλλου σημασία έχει το φαίνεσθαι, όμως δεν τον ενδιαφέρει γιατί ένα βάζο αυτού ισοδυναμεί με 10 εκείνων, γιατί δέχτηκε την μεγαλύτερη προσοχή σαν να ήξερε, δίχως να μπορεί να είναι σίγουρος, πως αυτό θα είναι ακόμα εκεί την στιγμή που όλα σβήνουν.
 Πόσο υπέροχο άραγε μας φαίνεται να έχουμε ένα δωμάτιο γεμάτο βάζα, δίχως να μας ενδιαφέρει η ποιότητα αλλά ο αριθμός; Η απληστία, η ελπίδα και ο ενθουσιασμός πάντα θα μας γεμίζουν τον χώρο τούτο. Ίσως τελικά συνειδητοποιούμε πόσες σοφές αποφάσεις πήραμε στην ζωή μας όταν πλησιάζει το τέλος μας. 

Οφελος ;

 Με αφορμή τις πρόσφατες διαδηλώσεις των ομοφυλοφίλων θα προσπαθήσω παρακάτω να δικαιολογήσω το πιστεύω μου πάνω σε τούτη την πράξη, δηλαδή ότι αποτελεί κάτι ανώφελο εκ μέρους τους. Θα επιχειρήσω να εμβαθύνω στο θέμα όσο μπορώ και να εξετάσω τα ουσιαστικά αποτελέσματα τούτων των διαδηλώσεων, αλλά τα αποτελέσματα και μόνο, όχι τα αίτια.
 Βεβαίως και η μάζα, ο αριθμός έχουν δύναμη και το γνωρίζουμε πολύ καλά αυτό, μας το έχει διδάξει και η ιστορία. Αλλά στην προκείμενη περίπτωση τούτη η προσπάθεια μάζωξης τι δύναμη έχει; Ας δούμε μεμονωμένα κάθε κατηγορία ατόμου ανάλογα με το πιστεύω του πάνω σε αυτή την ξεχωριστή ομάδα ατόμων. Προφανώς και αυτός που τους υποστηρίζει ή δεν τείνει να έχει κάποιο πρόβλημα με δαύτους δεν θα ενοχληθεί στη ιδέα ότι υπάρχει κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή έξω στο δρόμο, και πιθανότατα να τους υποστηρίξει. Όμως, για αυτόν που αποσκοπείτε όλη αυτή η ενέργεια των ομοφυλοφίλων τι άλλαξε πραγματικά; Πέρα από το ότι πλέον πρέπει να αποδεχτεί την ύπαρξη τους γύρω του ασχέτως τον αριθμό τους, άλλαξε έστω και λίγο τις πεποιθήσεις του για αυτή την ομάδα ατόμων; Βεβαίως και όχι. Πιθανότατα να τους αντιπαθήσει περισσότερο και να βρίζει το γυαλί της τηλεόρασης μέχρι αύριο.
 Μια δημιουργία ενός ομοιογενούς όχλου στη προκείμενη περίπτωση πέρα από την υπηρέτηση ενός συναισθήματος και την διέγερση ερεισμάτων των διάφορων κατηγοριών που ειπώθηκαν παραπάνω δεν πετυχαίνει σαφώς τίποτα. Μια τέτοια προσπάθεια θα έπρεπε να αποσκοπεί την εκλογίκευση και μόνο, αλλά ποιος μπήκε στον κόπο να αλλάξει τα πιστεύω του μετά από όλα αυτά; Προσωπικά πιστεύω ότι μια προσπάθεια εκλογίκευσης των ενάντιων θα ήταν περισσότερο κερδοφόρα αν κάποιος, έστω ένας, μοίραζε φυλλάδια γράφοντας με μια μικρή προσπάθεια ρητορικής σε αυτό λογικά και γοητευτικά επιχειρήματα. Ας αφήσουμε λοιπόν την υπερηφάνεια ( μια έννοια που αντιπαθεί ο γράφον ) και τις μικροπρέπειες κατά μέρος.
 Τέτοιες κακές και μικροπρεπείς προσπάθειες διεκδίκησης από ανθρώπους θα τις βλέπουμε συνεχώς, ασχέτως του τι είναι. Ίσως όλα είναι πιο εύκολα από ότι φαίνονται αλλά εμείς κρυβόμαστε.
Δεν μπορώ να πω ότι μπήκα δυναμικά στο μπλογκ αυτό μετά από τόσο καιρό, όμως, ο γράφων δεν βάζει πρόγραμμα στις σκέψεις του. Στην προκείμενη περίπτωση η ανάρτηση αυτή γράφτηκε με αφορμή μια συζήτηση με φίλους ένα βράδυ.

Ένταση

Καμιά φορά φαίνεται τόσο βαρετή η καθημερινότητα, που μια Δευτέρα ή μια Τετάρτη μπορεί να φανεί ξεχωριστή αυτή την φορά διότι είχα το αγαπημένο μου φαΐ. Μια καθημερινότητα η οποία καλώς ή κακώς είναι προγραμματισμένη μας βάζει στην αίσθηση πως ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα που εύχεσαι κάθε μέρα να αλλάξουν τα δεδομένα, να συμβεί κάτι που θα ταράξει τα νερά. Δεν μιλάω μόνο για τον ερχομό ενός χαρμόσυνου νέου, διότι σε κάποιες περιπτώσεις όταν τα νερά μας είναι τόσο ήρεμα ,που ακόμα και μια αναπήδηση ενός ψαριού θα μας ψυχαγωγούσε, θα χρειαστούμε ακόμα και την εμφάνιση ενός προβλήματος. Θα μας δώσει την αίσθηση πως άλλαξε η καθημερινότητα, πως ταράχτηκαν τα νερά μας, πως έχουμε πλέον μια αποστολή, να λύσουμε αυτό το πρόβλημα.
Το φαινόμενο αυτό μπορούμε να το εντοπίσουμε στους περισσότερους, κυρίως στους ανόητους, οι οποίοι αναζητούν την ένταση στη ζωή τους τόσο απεγνωσμένα που τείνουν να αποδίδουν αξίες σε ανούσιες έννοιες, καταστάσεις και πρόσωπα. Ασχολούνται με πρόσωπα που δεν έχουν τίποτα να τους δώσουν για ένα "κομμάτι" έντασης-ύπαρξης. Ομαδοποιούνται άκριτα για να νιώσουν πως ανήκουν κάπου, πως έχουν ένα σκοπό κοινό με εκείνου του σύνολου, μια άποψη. Κατ' επέκταση, λόγο αδυναμίας χαρακτήρα και κακής ποιότητας ζωής, θα τους δεις να υλοποιούν καταστάσεις δίχως να ικανοποιούνται πραγματικά, μόνο και μόνο για να επιδείξουν σε ένα  κοινωνικό σύνολο, εξίσου ανόητο, την τεχνητή και φαινομενική αξία τους. Άνθρωποι ανίκανοι να προοδέψουν και να ασκήσουν κρίση στα φαινόμενα γύρω τους, τέτοιες καταστάσεις αποτελούν ένα τέλειο καταφύγιο.
Οποιαδήποτε κατάσταση υλοποιείται από ένα πρόσωπο για έναν τέτοιο ανόητο λόγο αποτελεί πολύ απλά μια άχρηστη πράξη, μια ψεύτικη συγκίνηση ή αλλιώς τον λόγο της στασιμότητας του. Δεν ξέρω αν οφείλω να το τοποθετήσω σαν αίτιο η αποτέλεσμα της κάκιστης ποιότητος ζωής μας. Ίσως ως αίτιο. Όπως και να έχει η ποιότητα στις μέρες μας έχει εκλείψει και σίγουρα η αποτροπή του φαινομένου αυτού είναι εφικτή. Αν αναζητάς συγκίνησή και ένταση στη ζωή σου, κάνε το σωστά, ψάξου και επέλεξε με σωστή κρίση την τοποθέτηση προσώπων και καταστάσεων στη ζωή σου. Ίσως έρθει αργοπορημένα, αλλά σίγουρα ποιοτικότερα.

Υ.Γ Η ευτυχία της ζωής μας εξαρτάται από την ποιότητα των σκέψεων μας.-Μάρκος Αυρήλιος

Γνώθι σαυτόν

Έχω προαναφέρει από την πρώτη ανάρτηση ότι το blog αυτό θα θίγει θέματα κυρίως ψυχολογίας και κατ' επέκταση ανθρώπινης συμπεριφοράς. Στο παρακάτω κείμενο θα μιλήσω για ένα από τα βασικότερα ζητήματα ανθρώπινης ψυχολογίας τα οποία αφορούν το καθένα. Καλό θα είναι να τα γνωρίζεις και θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω το γιατί.
Στην παραψυχολογία ισχύει ο όρος εξιδανίκευση ή μετουσίωση, ο οποίος αναφέρει πως πολλές παρορμήσεις βιολογικής προέλευσης ,ο άνθρωπος τις εκφράζει με ένα τρόπο που θα είναι κοινωνικά αποδεκτός. Δηλαδή, πολλές καλλιτεχνικές δημιουργίες μάς οφείλονται σε διάφορες σεξουαλικές παρορμήσεις ή αλλιώς ένας με έντονες και ίσως ανώμαλες σεξουαλικές επιθυμίες έχει την τάση να ασχολείται με την τέχνη και να δημιουργεί θαυμαστά έργα. Επίσης, κάποιον με έντονες βίαιες παρορμήσεις θα τον δούμε να ασχολείται με αθλήματα ή ακόμα να θεωρείται υπερβολικά ανθρωπιστής, φιλόζωος κ.α. Γενικά θεωρείται ένας υγιής μηχανισμός άμυνας του ανθρώπου. Θα μου πεις, μα γιατί να τα γνωρίζω αυτά ; Τίποτα πιο ύψιστο δεν υπάρχει για τον άνθρωπο να γνωρίζει καλά τον εαυτό του. Όπως είπε ο Κεν Γουάιλμπερ " Για την ανάπτυξη του εαυτού μας χρειάζεται να έχουμε επαρκή γνώση των στοιχείων του εαυτού μας που δεν ξέρουμε ότι υπάρχουν". Καλό είναι να ξέρεις του δαίμονες σου. Είναι η βασική προϋπόθεση για να μάθεις να είσαι άνθρωπος, να ξέρεις να φέρεσαι στους άλλους και στον εαυτό σου, να μάθεις να μην ανταγωνίζεσαι κ.α . Όλοι έχουμε τους δαίμονες μας, και δεν μιλάω για τους δαίμονες που βλέπεις στις ταινίες, οι πραγματικοί δαίμονες είναι οι άνθρωποι στην ζωή μας. Οι άνθρωποι με τους οποίους διαφωνούμε, μισούμε, ζηλεύουμε , αυτούς που πληγώνουμε σωματικά η συναισθηματικά με κάθε τρόπο. Στην πραγματικότητα, δεν είναι ότι τους μισούμε ή ζηλεύουμε ποιότητες αυτών των ανθρώπων, είναι ότι μας θυμίζουν τους εαυτούς μας. Αντανακλούν δικά μας χαρακτηριστικά τα οποία θα θέλαμε να είχαμε περισσότερα η που δεν θα θέλαμε να έχουμε καθόλου. Όποτε αντί να παλέψουμε τους δαίμονες μας, να απαλλαχτούμε από αυτούς, πληγώνουμε αυτούς που μας τους θυμίζουν, αυτούς που μας θυμίζουν ότι δεν αρέσει στον εαυτό μας. Απογοητευόμαστε που δεν ελέγχουμε τα συναισθήματα αυτά αφού δεν ξέρουμε τι ακριβώς τα επηρεάζει και ξεσπάμε.
Όλα αυτά αγαπητέ αναγνώστη οφείλονται στο ότι δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Είτε τον καλό, είτε τον κακό.  Πολλοί άνθρωποι που δεν γνώρισαν ποτέ τον εαυτό τους, τους δαίμονες τους, μείνανε στην ιστορία ως δαίμονες. Θα τους δεις στην εξουσία να κάνουν καταχρήσεις, θα τους δεις στην καθημερινότητα σου. Ο Καρλ Γιουνγκ είπε πως το να ξέρεις το δικό σου σκοτάδι είναι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίζεις το σκοτάδι των άλλων.

Πόσο φτωχός είναι αυτός που νομίζει πως κατέχει εξουσία, αυτός που νομίζει ότι έχει δικαιώματα που δεν του αρμόζουν στην πραγματικότητα, αυτός που πιστεύει ότι γνωρίζει τον εαυτό του και είναι περήφανος, όταν δεν τηρεί όλα τα παραπάνω...Αν θες να γνωρίσεις και να ζήσεις στα "παλάτια" του εαυτού σου, εκεί που το φως και η ευτυχία είναι αυθεντικά , πρέπει πρώτα να περάσεις μέσα από σκοτεινά δρομάκια, που φέρουν φόβο και λύπη.


Υ.Γ https://www.youtube.com/watch?v=nGdFHJXciAQ

Φάρμακον

Μετά από μια κουραστική μέρα, η διαδρομή προς την πηγή ενέργειας, το σπίτι, φαίνεται να είναι τόσο κουραστική και ψυχοφθόρα που ίσως αρκεί να με κάνει να σκεφτώ πως θα χρειαστώ κάποιο παυσίπονο ή έστω μια ώρα ξάπλα για να μπορέσω να σηκωθώ με καθαρό κεφάλι. Δεν είναι απλά σωματική η κούραση, μάλλον κυρίως ψυχική. Δεν μπορώ να την αποτρέψω ή πιο απλά δεν μπορώ να αποφύγω την πόλη.
Το άστυ, και κατ' επέκταση η κοινωνική ζωή συνάμα με τα τσιμεντένια πεζοδρόμια και τα καυσαέρια αρκούν να σε ''ντύσουν'' με κάθε τι ανθυγιεινό. Σαν η κυριότερη αιτία μιας κοινωνίας η οποία βασίζεται στο φαίνεσθαι, θα σε αλλοιώσει και θα σου προσφέρει τις αναγκαίες μάσκες για ο,τι χρειαστείς. Είναι ο σκηνοθέτης που θα σε βάλει να παίξεις ποικίλους ρόλους με σκοπό να σε τεστάρει. Όλα αυτά ίσως με ένα καλό απώτερο σκοπό. Όμως, όπως έχουμε ανάγκη την πόλη, έτσι πιστεύω πως έχουμε ανάγκη την εξοχή, την φύση. Σαν έρθεις σε επαφή με την φύση, δεν υποδύεσαι πια κανένα ρόλο. Παίρνεις το σενάριο και το αφήνεις στην άκρη, εκεί που δεν θα σε κρίνει κανείς. Εκεί που θα θυμηθείς ποιος πραγματικά είσαι, εκεί που θα αναθεωρήσεις πολλά. Ίσως, το καλύτερο φάρμακο, δεν είναι η απομόνωση στο δωμάτιο σου, ένα παυσίπονο, μια επίσκεψη στον ψυχολόγο, ή ακόμα η συμβουλή ενός αγαπημένου προσώπου, αλλά μια επίσκεψη στη φύση. Πρέπει όσο να'ναι να το επιχειρούμε. Δεν υπάρχει περίπτωση να την αντιπαθήσεις. Όπως είπε ο Νίτσε η φύση είναι αγαπητή από όλους διότι δεν έχει άποψη για εμάς.

Για λίγους

Λίγος, φθηνός και μικροπρεπής είναι τα επίθετα με τα οποία θα χαρακτήριζα το παρακάτω άτομο. Είναι το άτομο το οποίο χρήζει της περισσότερης λύπησης. Δεν χρήζει λύπησης τόσο ο διανοητικά καθυστερημένος, ο οποίος είναι πολλές φορές χαρούμενος δίχως κάποιο ουσιαστικό λόγο, όσο το άτομο αυτό. Χαρακτηρίζεται ως ο χειρότερος χρήστης, καθώς δεν έμαθε να αξιοποιεί και καταφεύγει σε ο,τι "φθηνότερο" βρει. Όσο πιο έξυπνος εμφανίζεται τόσο πιο μικροπρεπής θα καθίσταται. Δεν έχει σημασία αν "πέτυχε" στην ζωή του, αν τελείωσε την καλύτερη σχολή, αν γενικότερα έχει μια "αξιοπρεπή" ζωή δίχως οικονομικά προβλήματα κ.α.
Ζει ξεκάθαρα σε μια πλάνη λουσμένη με κάθε τι επιφανειακό. Φοβήθηκε και διέφυγε σε ο,τι πιο εύκολο, σε αυτό δηλαδή που θα τον έβγαζε από ένα τεράστιο κόπο. Δειλό, ανάξιο, δεν ξέρω πως αλλιώς να τον χαρακτηρίσω. Έμαθε να πείθει τον εαυτό του με τα λιγότερα. Θα τον δεις να βάζει τον εαυτό του σε καταστάσεις δίχως να το θέλει στην πραγματικότητα, απλά και μόνο για να το λέει στον εξίσου ανόητο κόσμο γύρω του και να νιώθει υπερήφανος. Θα τον δεις να ασχολείται τόσο με την εμφάνιση του που θα ξεχνάει άλλα σημαντικά πράματα. Ακόμα μπορεί να νομίζει πως κατέχει διάφορα παράπλευρα δικαιώματα στις διαπροσωπικές του σχέσεις λόγο της υψηλότερης κοινωνικής τάξης του, η ακόμα λόγο της εμφάνισης του.
 Αν αναγνώστη μου δεν σου αρμόζουν τα παραπάνω επίθετα και σέβεσαι τον εαυτό σου καλύτερα να σκεφτείς 2 φορές το που "πατάς" αυτή τη στιγμή. Άσε τον ανόητο, δεν μπορεί περισσότερα. Για εσένα όμως που νιώθεις πως δεν ανήκεις σε ένα μεγάλο μέρος του κοινωνικού συνόλου, τότε σε περίπτωση που το αποφεύγεις, δεν αποτελεί μια αντικοινωνική στάση εκ' μέρους σου. Τέτοιες κοινωνικές συμπτύξεις θα σε φθείρουν, θα σε αφήσουν στάσιμο. Δεν θα κάνεις άπλα καλό στον εαυτό σου, αλλά και στο κοινωνικό μέρος αυτό στο οποίο θα του αναζωπυρώνεις τα κόμπλεξ του και θα σου επιτίθεται στα φαινομενικα αδύναμα σημεία σου.    

Άκυρον1

Πολλές φορές έχουμε ακούσει ή έχουμε πει την φράση "Όλα γίνονται για κάποιο λόγο" με κυριότερο σκοπό να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα.Ο άνθρωπος ενεργεί για να δημιουργήσει καταστάσεις, αλλά και τις δέχεται δίχως να ενεργεί στο ελάχιστο. Όταν ενεργεί για να πετύχει κάτι, εννοείται πως αυτό το κάτι δεν έγινε τυχαία, για "κάποιο"-άγνωστο λόγο. Σαν δεχτεί μια κατάσταση, βεβαίως και μπορεί να μην έχει την παραμικρή ευθύνη αλλά δεν χρειάζεται να μπει στην διαδικασία να "σκοτώσει" την δυστυχία αυτής της κατάστασης λέγοντας κάτι τόσο μάταιο.
 Οκ, σου έτυχε το Α, μπορεί να σου τύχει το Β ,θα μπορούσε να σου τύχει και το Κ. Σε οποιοδήποτε θα έλεγες ότι έγινε για κάποιο λόγο. Στις κακές καταστάσεις όμως, όπως η εμφάνιση προβλήματος υγείας σε εσένα ή σε κάποιο κοντινό σου πρόσωπο, θα τολμήσεις να το πεις; Μάλλον όχι. Οπότε μην γελιόμαστε. Καλό είναι να είσαι αισιόδοξος, αλλά να ξέρεις και το πότε . Χαλάρωσε, δέξου την κατάσταση και προσπάθησε να την αντιμετωπίσεις. Σκέψη σαν αυτή απλά θα σου κάνει κακό, θα σε επαναπαύσει.

Όμορφη παραπλάνηση

 Δεν πιστεύω πως είμαι σε θέση να αναλύσω τον όρο της ομορφιάς. Μπορούμε να την διακρίνουμε, να την θαυμάσουμε, να την χρησιμοποιήσουμε/εκμεταλλευτούμε και άλλα τόσα θετικά γνωρίσματα τα οποία την καθιστούν αναγκαία στην ζωή μας. Τι γίνεται όμως με τις αρνητικές επιδράσεις της στην καθημερινότητα ; Αυτό θα προσπαθήσω να προσεγγίσω παρακάτω.
 Είναι αυτά τα αρνητικά γνωρίσματα που καλώς η κακώς οι περισσότεροι από μας τα έχουμε αναλογιστεί. Ένα κλασικό παράδειγμα αποτελεί αυτό της γυναίκας και σπάνια και του άντρα. Όταν δηλαδή είναι αρκετά όμορφοι/ες ώστε να σκεφτούν ότι ίσως ο/η σύντροφος τους είναι μαζί τους κυρίως για αυτό, παραμελώντας κάποια εσωτερικά χαρακτηριστικά τους. Ακόμα αυτό το φαινόμενο μπορεί να παρατηρηθεί και μέσα σε μια φιλία ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλλου. Κυρίως διότι ξέρουν έστω ασυνείδητα ότι θα έχουν κάποια συμφέροντα μέσα από αυτήν ή ακόμα και το ότι θα έχουν τον ανταγωνιστή τους από κοντά. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο φόβος προσέγγισης κάποιου ατόμου που βλέπεις ερωτικά διότι όπως λένε οι Αμερικανοί είναι "out of your league".
 Η ομορφιά παραπλανεί. Στις νεανικές ηλικίες, περισσότερο, μπορούμε να παρατηρήσουμε πως ο όμορφος τείνει να είναι αρκετά κοινωνικός ώστε να παραμελεί κάποιες υποχρεώσεις του.  Παραπλανιέται, τρέχει να προλάβει να επιβεβαιώσει την ομορφιά που βλέπει κάθε μέρα στον καθρέφτη του. Εμφάνιση, διαπροσωπικές σχέσεις κ.α. Όσο για αυτόν που δεν θεωρείται τόσο όσο ο παραπάνω, συνήθως αποστασιοποιείται από κάποιο μέρος του κοινωνικού του περίγυρου, αφού δέχεται κάποιον κοινωνικό ρατσισμό, μαθαίνει να ασχολείται περισσότερο με άλλα πράματα. Αυτά είναι η προσωπική πρόοδος, π.χ να είναι καλός στα μαθήματα του, υπεύθυνος κ.α. Αυτός που έχει και τα δύο παραπάνω χαρακτηριστικά, ασχέτως της ομορφιάς του είναι πάντα ο πιο άξιος.
 Σέβομαι και θαυμάζω το σαγηνευτικά όμορφο άτομο το οποίο δεν παραπλανήθηκε από την ίδια του την ομορφιά. Το άτομο όχι μόνο που έμαθε να προοδεύει, αλλά και που δεν επηρεάστηκε  στις διαπροσωπικές του σχέσεις, που έμαθε να φέρεται στους άλλους σαν να μην είχε ούτε ομορφιά ούτε ασχήμια. Το άτομο που παρά την ομορφιά του έμεινε ταπεινόφρων.

 Θα χαρακτήριζα το όμορφο άτομο το περισσότερο αναλώσιμο από όλα. Σε μια τριανταφυλλιά, τα ομορφότερα τριαντάφυλλα, είναι αυτά που είθισται να κόβονται συχνότερα. Θα κοπούν, δεν θα προλάβουν να ωριμάσουν και θα μαραζώσουν πρόωρα. Σαν ανθίσουν πάλι, θα γίνει το ίδιο. Ένας όμορφος και δύσμοιρος κύκλος ζωής. Το όμορφο τριαντάφυλλο θα ευχόταν να το είχε πάρει αυτός που το άφησε, όταν πέρασε και το θαύμασε.

  Οι παραπάνω θέσεις μου αποτελούν προσωπικές εμπειρίες και βιώματα, και αυτό ακριβώς εκφράζω. Και τονίζω πως μιλούν για μια πλειοψηφία και όχι ολότητα.

ΥΓ. Καλό μήνα.

Εγώ Είμαστε

 Ξέρουμε όλοι μας τι είναι επιρροή. Δυστυχώς, όταν την δεχτούμε νιώθουμε ανακούφιση και όταν την ασκήσουμε υπερηφάνεια. Και ναι όπως το διάβασες " δυστυχώς ". Καμιά επιρροή δεν είναι υγιής. Σαν την δεχτούμε οφείλουμε να νιώσουμε ντροπή και σαν την ασκήσουμε σε κάποιον λύπηση προς αυτόν. Σύμφωνα με πειράματα οπτικής πλάνης που πραγματοποιήθηκαν από τους Jacobs και Campell το 1961 βγήκε το συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι επηρεάζονται ή συμμορφώνονται με τις κρίσεις των άλλων όταν το υπό κρίση ερέθισμα είναι ασαφές ή όταν νιώθουν αβέβαιοι για τη δίκη τους κρίση.
 Μένουμε στάσιμοι, αράζουμε οπού βρούμε αρκεί να βολευτούμε. Σαν τον λαγό στο παραμύθι του Αισώπου, ο οποίος άραξε κάτω απ'το το δέντρο να την πιει και να ρίξει έναν υπνάκο, έτσι, γιατί μάλλον ένιωθε ηλίθια υπερόπτης και σπουδαίος. Πάψαμε να κάνουμε αυτό που οφείλουμε στον εαυτό μας. Ναι, σε ποιον δεν αρέσει κάθε τι έτοιμο να μου πεις; Υιοθετούμε το οτιδήποτε χωρίς να το ερευνήσουμε, χωρίς να ενδιαφερθούμε για διαφορετικές πληροφορίες από διαφορετικές πήγες, είτε αυτό είναι ιδεολογία, είτε συμπεριφορά, είτε τρόπος ζωής. Που πήγε η θέληση για ζωή; " Ζήσε, κανε αυτό που νιώθεις και μη ερεύνα"-είπε ο ηλιθιότερος όλων. Το θέμα είναι να ξέρεις και τι νιώθεις. Αν νιώθεις ανασφάλεια για τις ανύπαρκτες ή υπαρκτές σου απόψεις και ασπαστείς κάποια άλλη από κάπου αλλού, αμέσως υποτιμάς τον ίδιο σου τον εαυτό, παύεις να αγαπάς τον δικό σου τρόπο σκέψης και παραδίνεις τα όπλα σε κάποιον ή σε κάτι που σε απειλεί με ένα καρότο...

" Δεν υπάρχει καλή επιρροή. Κάθε επιρροή είναι ανήθικη-ανήθικη από επιστημονική άποψη. Διότι το να ασκείς επιρροή πάνω σ' έναν άνθρωπο σημαίνει ότι του δίνεις την ίδια σου την ψυχή. Εκείνος τότε δεν έχει τον δικό του τρόπο σκέψης, δεν τον φλογίζουν τα δικά του πάθη. Οι αρετές του δεν είναι αληθινές.Οι αμαρτίες του, αν υπάρχει αυτό που ονομάζουμε αμαρτία, είναι δανεικές. Γίνεται η ηχώ της μουσικής κάποιου άλλου, ο ηθοποιός ενός έργου που δε γράφτηκε γι' αυτόν. Ο σκοπός της ζωής είναι η εξέλιξη του εαυτού μας." Όσκαρ Γουά'ι'λντ.

 Μην παραδίνεις τα όπλα λοιπόν. Συνέχισε να εξελίσσεσαι και να "ζωγραφίζεις" με τα δικά σου χρώματα τους πίνακες της ίδιας σου της ζωής. Νιώσε ταπεινοφροσύνη για τις ανεπαρκείς σου γνώσεις. Δεν πειράζει! Ερεύνα και γίνε ένα με την πρόοδο σου! Δεν οφείλεις να κατασταλάξεις ποτέ πουθενά. Καλύτερα να διανύσεις την διαδρομή της ζωής με τα πόδια, βλέποντας την έξω ομορφιά, παρά μέσα σε ένα κουτί με ρόδες, απίθανα βολικό, δίχως όμως παράθυρα.

Παρά το αισιόδοξο λέγειν του, ο γράφων δηλώνει γενικά απαισιόδοξος. Το παραπάνω θέμα είναι από τα κυριότερα που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας για να φτιάξουν κάποια πράματα, αλλά αν ελπίζει εκεί, τότε ελπίζει όσο μάταια ελπίζει και ένα πρεζάκι που περιμένει να του αγοράσουν την μπανάνα έστω για 10 λεπτά στο τρένο, ή όσο μάταιο είναι να περιμένεις μια γυναίκα ή μια γάτα να αγαπήσει.

ΥΓ. Αν σε επηρέασα τότε λυπάμαι για σένα...

Καλώς με βρήκατε..

Αποφάσισα να ξεκινήσω να αναρτώ στο blog αυτό για διάφορους λόγους, κυρίως όμως διότι θεωρώ πως είναι μια καλή ευκαιρία να αναλύσω θέματα τα οποία δύσκολα θα μπορούσα να συζητήσω με κοντινά μου πρόσωπα. Συνεπώς, πρόκειται για ένα blog εσωτερικής κατανάλωσης, έχοντος παράλληλα ο γράφων την ανόητη προσδοκία για κάτι περισσότερο.
Το παρόν blog θα θίγει θέματα φιλοσοφικά, κοινωνικά, ψυχολογίας, αλλά ενίοτε και προσωπικά. Διάβασε, κρίνε και δείξε όση επιείκεια θες εσύ όταν διαφωνήσεις.