Πιθανότατα για να αναδειχτούμε σε μας του ίδιους, ή για να βρούμε την ευτυχία που μας αρμόζει αφού πιστεύουμε ότι κατέχουμε κάποια αλήθεια ή κάποια σπουδαία αξία, θα βαφτίσουμε εκείνον που ζήλεψε ή που φέρθηκε άδικα κ.α δυστυχή. " Κοίτα τον πως θέλει να δείχνεται, ο δυστυχής!".
Ας το σκεφτούμε πάλι. Κανείς δεν είναι δυστυχής από την στιγμή που δεν τηρεί κάποια αξία η οποία δικαιολογεί την απάρνηση της αντίστοιχης συμπεριφοράς. Ο ψυχικά άρρωστος που εφάρμοσε την αρρώστια του πάνω σε κάποιον δεν νιώθει δυστυχής. Αντίθετα, νιώθει πιο ευτυχισμένος από ποτέ. Αυτός που ένιωσες σήμερα πως σου συμπεριφέρθηκε άδικα, ήταν απλά ο εαυτός του, ήταν αυθόρμητος και δεν δίστασε να βγάλει προς τα έξω αυτό που νιώθει. Μόνο με μια αξία ή ας πούμε ηθική μπορεί να απαρνηθεί τον ίδιο του τον εαυτό.
Δεν αξίζει καμιά λύπηση αυτός που είδαμε να θλίβεται δικαιολογημένα. Κάνει απλά αυτό που νιώθει και ξέρει πολύ καλά τον λόγο. Όσο πιο αυθόρμητοι είμαστε σε πολλά επίπεδα στη ζωή μας, τόσο πιο ευτυχισμένοι θα νιώθουμε. Πραγματικά δυστυχής είναι αυτός ο οποίος θλίβεται που θλίβεται. Κάτι τέτοιο μπορεί να νιώθει ο καταθλιπτικός, ο παρανοϊκός ή ακόμα κάποιος με μια ψυχική αρρώστια η οποία καταδικάζεται από την κοινωνία. Πρέπει να κατανοήσουμε την διαφορά αυτή. Η δυστυχία μιας συμπεριφοράς είναι ανάλογη με την συνείδηση που της αποδίδουμε. Αν δεν εφαρμόζω μια αξία πάνω στο άδικο, τότε αυτό σκορπίζεται ανελέητα στον περίγυρο μου δίχως καμιά αυτό-άρνηση. Εσύ αντιλαμβάνεσαι την δυσφορία που δέχεσαι από την κοινωνία διότι έχεις κάποιες αξίες σημαντικές για εσένα και πιστεύεις με πάθος την ορθότητα τους, αλλά δεν σημαίνει πως ο υπαίτιος είναι εξίσου δυστυχής με σένα. Αν το δούμε με αριθμούς, τότε θα μπορούσαμε να πούμε πως ζούμε σε μια ευτυχισμένη κοινωνία, ασχέτως του τι αντιλαμβάνεσαι και βλέπεις εσύ έξω.
Η ιστορία μέχρι και σήμερα αποδεικνύει τον φόβο που έχει ο άνθρωπος απέναντι στις αξίες, και πέρα από αυτό, τις λανθασμένες αξίες που πάλι φοβάται να αλλάξει. Μέχρι τότε θα βρισκόμαστε στο φαύλο κύκλο που μας αρμόζει.
Σήμερα ένιωσα θλίψη αλλά δεν θλίβομαι για αυτό.
Όλα καλά. Δεν πτοούμε και παλεύω για το καλύτερο, δεν παύω να είμαι καιροσκόπος και τυχοδιώκτης.
Ας το σκεφτούμε πάλι. Κανείς δεν είναι δυστυχής από την στιγμή που δεν τηρεί κάποια αξία η οποία δικαιολογεί την απάρνηση της αντίστοιχης συμπεριφοράς. Ο ψυχικά άρρωστος που εφάρμοσε την αρρώστια του πάνω σε κάποιον δεν νιώθει δυστυχής. Αντίθετα, νιώθει πιο ευτυχισμένος από ποτέ. Αυτός που ένιωσες σήμερα πως σου συμπεριφέρθηκε άδικα, ήταν απλά ο εαυτός του, ήταν αυθόρμητος και δεν δίστασε να βγάλει προς τα έξω αυτό που νιώθει. Μόνο με μια αξία ή ας πούμε ηθική μπορεί να απαρνηθεί τον ίδιο του τον εαυτό.
Δεν αξίζει καμιά λύπηση αυτός που είδαμε να θλίβεται δικαιολογημένα. Κάνει απλά αυτό που νιώθει και ξέρει πολύ καλά τον λόγο. Όσο πιο αυθόρμητοι είμαστε σε πολλά επίπεδα στη ζωή μας, τόσο πιο ευτυχισμένοι θα νιώθουμε. Πραγματικά δυστυχής είναι αυτός ο οποίος θλίβεται που θλίβεται. Κάτι τέτοιο μπορεί να νιώθει ο καταθλιπτικός, ο παρανοϊκός ή ακόμα κάποιος με μια ψυχική αρρώστια η οποία καταδικάζεται από την κοινωνία. Πρέπει να κατανοήσουμε την διαφορά αυτή. Η δυστυχία μιας συμπεριφοράς είναι ανάλογη με την συνείδηση που της αποδίδουμε. Αν δεν εφαρμόζω μια αξία πάνω στο άδικο, τότε αυτό σκορπίζεται ανελέητα στον περίγυρο μου δίχως καμιά αυτό-άρνηση. Εσύ αντιλαμβάνεσαι την δυσφορία που δέχεσαι από την κοινωνία διότι έχεις κάποιες αξίες σημαντικές για εσένα και πιστεύεις με πάθος την ορθότητα τους, αλλά δεν σημαίνει πως ο υπαίτιος είναι εξίσου δυστυχής με σένα. Αν το δούμε με αριθμούς, τότε θα μπορούσαμε να πούμε πως ζούμε σε μια ευτυχισμένη κοινωνία, ασχέτως του τι αντιλαμβάνεσαι και βλέπεις εσύ έξω.
Η ιστορία μέχρι και σήμερα αποδεικνύει τον φόβο που έχει ο άνθρωπος απέναντι στις αξίες, και πέρα από αυτό, τις λανθασμένες αξίες που πάλι φοβάται να αλλάξει. Μέχρι τότε θα βρισκόμαστε στο φαύλο κύκλο που μας αρμόζει.
Σήμερα ένιωσα θλίψη αλλά δεν θλίβομαι για αυτό.
Όλα καλά. Δεν πτοούμε και παλεύω για το καλύτερο, δεν παύω να είμαι καιροσκόπος και τυχοδιώκτης.
