Συμμετέχω, άρα υπάρχουμε

 Στο κείμενο που ακολουθεί θα επιχειρήσω να αποσαφηνίσω τι σημαίνει συμμετέχω στα κοινά. Ας φανταστούμε αρχικά, για διευκόλυνση, ότι τα κοινά για τον καθένα είναι ένας κύκλος όπου το κέντρο είναι το άτομο. Οι άπειρες ακτίνες από τις οποίες αποτελείται ο κύκλος είναι οι επιλογές των ανθρώπων να  συμμετάσχουν στα κοινά, να γίνουν αλληλέγγυοι και ό,τι άλλο σημαίνει συμμετέχω και βοηθώ.
 Ας σκεφτούμε πάλι πως το άτομο, η μονάδα, σαν κέντρο και αρχή αυτής της δημιουργίας, είναι εκείνο που από το σημείο του εκπέμπει σήμα προς τα έξω, και επιμένω σε αυτό, από μέσα (κέντρο) προς τα έξω. Η αλλιώς αυτό που από το κέντρο μεγαλώνει σιγά σιγά μια εφικτή επιλογή του(ακτίνα)  σε μήκος και άλλοτε και σε πλάτος. Συνεπώς, μια προσπάθεια να συμμετάσχει κάποιος στα κοινά από έξω προς τα μέσα αυτού του κύκλου κρίνεται μάταιη. Η δημιουργία μιας σταθερής βάσης-κέντρου προϋποθέτει κάποιες εφαρμογές. Το κοινό, αρχίζει από το άτομο σαν μονάδα, εκεί είναι το πιο δύσκολο. Το άτομο οφείλει να έχει βασικές αρετές που αποτελούν και τις βασικές προϋποθέσεις. Δεν θα τις αναφέρω όλες, αλλά αξίζει να ειπωθούν κάποιες βασικές και απλές. Μια βασική, είναι ότι το άτομο οφείλει να γνωρίζει πότε και που υπάρχουν όρια που τον εμποδίζουν να εισχωρήσει στην ζωή και στα δικαιώματα του άλλου. Επίσης, οφείλει να ξέρει να γνωρίζει τι σημαίνει αγάπη και βασικότερο από όλα να γνωρίζει την απλή αλλά όπως φαίνεται δύσκολη λόγο εγωισμού και άλλων δυστυχιών διαδικασία η αλλιώς τέχνη του συνυπάρχω, συνεννοούμαι και συζητώ. Το άτομο που δεν γνωρίζει να εκφέρει την άποψη του στον συνάνθρωπο του, που δεν ξέρει να εκφέρει το δίκαιο του και να δίνει το χέρι με τον άλλον κρίνεται ανίκανο για τα κοινά, γιατί ο καθένας μας μπορεί να έχει δίκαιο αλλά μην ξεχνάμε ότι το δίκαιο όπως και το παράλογο βρίσκονται πάντα ανάμεσα σε μια διάζευξη, δεν υπάρχουν αυτά καθεαυτά. Άρα, δεν μπορείς να πεις ότι κατέχεις το δίκαιο αλλά μπορεί να είσαι ένας καλός δικαστής. Εξάλλου, τι σημασία έχουν όλα όταν δεν μπορούμε να δώσουμε τα χέρια μας..
 Σύμφωνα με τα παραπάνω και άλλα τόσα που θα μπορούσα να γράψω αλλά δεν το έκανα γιατί ξέρω ότι θα βαρεθείς να ασχοληθείς με το κείμενο μου σαν το δεις 5 σελίδες, ο άνθρωπος που σήμερα έμαθε να συνυπάρχει, που έμαθε να φέρεται και πέτυχε μια κερδοφόρα συζήτηση, συμμετείχε πολύ περισσότερο από ότι συμμετείχε ο καλός "σαμαρείτης" και "φιλάνθρωπος". Για να βγάλω τα αποσιωπητικά από τις δυο αυτές λέξεις οφείλει εκείνος να τηρεί κάποιες αρχές και τότε θα αναθεωρήσει την συμμετοχή του στα κοινά. Μέχρι τότε θα πηδάει ανάμεσα στα κενά του κύκλου,θα χάνει την ισορροπία του και άλλοτε θα πέφτει στο απόλυτο τίποτα.

Συγκρίνοντας

 Οτιδήποτε υγιές μπορεί να αρρωστήσει με λίγη προσπάθεια. Ο άνθρωπος όταν αρρωσταίνει ψυχικά καταβάλει σίγουρα προσπάθεια για να το πετύχει. Δεν τον "κολλάει" κανείς μα όλοι συμβάλλουν σε αυτό. Η πιο συχνή αρρώστια είναι εκείνη της σύγκρισης. Έχουμε την παράλογη μανία να ενεργούμε και να παθαίνουμε συγκρίνοντας τον εαυτό μας με οποιονδήποτε άλλο εκτός από εμάς. Κάποιες φορές είναι αναπόφευκτο το να πετύχουμε τούτη την συσχέτιση ακόμα και όταν μας ρωτήσουν πως θα χαρακτηρίζαμε τον εαυτό μας. "Είσαι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος;"σε ρωτούν. Ξάφνου, θα υποστείς τούτη την διάζευξη και θα αναγκαστείς χωρίς να αναγκάζεσαι να διαλέξεις. Οποιαδήποτε απάντηση σου στην πραγματικότητα κρύβει μια ψυχαναγκαστική σύγκριση. Αν διαλέξεις τον αισιόδοξο είσαι από αυτούς που πιστεύουν ότι οι άλλοι που είναι απαισιόδοξοι δεν βλέπουν τα φωτεινά σημεία που βλέπεις εσύ στον ορίζοντα, είναι μίζεροι και ματαιοπονούν. Αν διαλέξεις τον απαισιόδοξο είσαι από εκείνους που πιστεύουν ότι οι άλλοι δεν βλέπουν τα σκοτεινά σημεία και αυτό τους καθιστά μη ρεαλιστές και φαντασμένους.
 Ένα τετράγωνο είναι τετράγωνο δεν έχει την ανάγκη να συγκριθεί με κάποιο άλλο για να είναι. Πρέπει να το καταλάβουμε τούτο. Αν θεωρήσουμε ότι η πρόοδος και η ευτυχία είναι ο σκοπός μας (που ίσως τούτο δεν αποτελεί άποψη αλλά μια αναλλοίωτη αλήθεια, γιατί η ευτυχία είναι ευτυχία και τότε ευτυχούμε γιατί τότε ευτυχούμε) τότε πρέπει να καταλάβουμε τι είναι αυτό που μας παροτρύνει να συγκρίνουμε, να επηρεαζόμαστε και να προοδεύουμε. Ο Βαν Γκο όταν πήγαινε πάνω από τα έργα των άλλων καλλιτεχνών δεν προσπαθούσε να τους μιμηθεί, παρά μόνο προσπαθούσε να πάρει τροφή για πρόοδο. Και ενώ αντέγραψε μια κίνηση, έναν τρόπο, του έδωσε τέτοιο χαρακτήρα που κανείς τους δεν τον είχε. Η πρόοδος για τον Βαν έκανε ότι έπρεπε να κάνει και η δική μας. Δεν "χτύπησε" πάνω στον άλλον καλλιτέχνη και έμεινε εκεί, σαν μια αιτία φθόνου εκ μέρους του, πάρα εξωστρακίστηκε και κατέληξε στο απέραντο πεδίο που όφειλε να πάει η πρόοδος του. Εκεί που φαίνεται πως τίποτα δεν έχει τέλος.
Δεν αρκούμαστε στον εαυτό μας. Φαίνεται πως ο φθόνος, η καχυποψία κ.α παρόμοια τους έχουν καταβάλλει την ζωή μας σε βαθμό τέτοιο που έχει εγκατασταθεί η ιδέα πως αυτά είναι τα μέσα της προόδου μας. Έχουμε φτάσει σε σημείο να μην χαιρόμαστε για την πρόοδο του συνανθρώπου μας, μα ακόμα και αν το θέλουμε νιώθουμε ότι οφείλουμε να είμαστε καχύποπτοι προς αυτό. Ένα παράδειγμα είναι εκείνο που όταν μαθαίνεις πως κάποιος γνωστός σου βρήκε δουλειά για την οποία πιστεύεις ότι είσαι και εσύ ικανός , αμέσως θίγεται το εγώ σου αφού σκέφτεσαι ότι το αξίζεις και εσύ και αφού επίσης έμαθες ότι μπήκε με μέσο. Πάλι τα ίδια. Γιατί αυτή η σύγκριση; Που ωφελεί; Αν ξέρεις ότι έτσι είναι τα πράματα πλέον γιατί μισείς το γεγονός; Βάπτισε τον τυχερό με ένα χαμόγελο και τελείωσε. Θα έρθει η ώρα σου και εσένα.