Οτιδήποτε υγιές μπορεί να αρρωστήσει με λίγη προσπάθεια. Ο άνθρωπος όταν αρρωσταίνει ψυχικά καταβάλει σίγουρα προσπάθεια για να το πετύχει. Δεν τον "κολλάει" κανείς μα όλοι συμβάλλουν σε αυτό. Η πιο συχνή αρρώστια είναι εκείνη της σύγκρισης. Έχουμε την παράλογη μανία να ενεργούμε και να παθαίνουμε συγκρίνοντας τον εαυτό μας με οποιονδήποτε άλλο εκτός από εμάς. Κάποιες φορές είναι αναπόφευκτο το να πετύχουμε τούτη την συσχέτιση ακόμα και όταν μας ρωτήσουν πως θα χαρακτηρίζαμε τον εαυτό μας. "Είσαι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος;"σε ρωτούν. Ξάφνου, θα υποστείς τούτη την διάζευξη και θα αναγκαστείς χωρίς να αναγκάζεσαι να διαλέξεις. Οποιαδήποτε απάντηση σου στην πραγματικότητα κρύβει μια ψυχαναγκαστική σύγκριση. Αν διαλέξεις τον αισιόδοξο είσαι από αυτούς που πιστεύουν ότι οι άλλοι που είναι απαισιόδοξοι δεν βλέπουν τα φωτεινά σημεία που βλέπεις εσύ στον ορίζοντα, είναι μίζεροι και ματαιοπονούν. Αν διαλέξεις τον απαισιόδοξο είσαι από εκείνους που πιστεύουν ότι οι άλλοι δεν βλέπουν τα σκοτεινά σημεία και αυτό τους καθιστά μη ρεαλιστές και φαντασμένους.
Ένα τετράγωνο είναι τετράγωνο δεν έχει την ανάγκη να συγκριθεί με κάποιο άλλο για να είναι. Πρέπει να το καταλάβουμε τούτο. Αν θεωρήσουμε ότι η πρόοδος και η ευτυχία είναι ο σκοπός μας (που ίσως τούτο δεν αποτελεί άποψη αλλά μια αναλλοίωτη αλήθεια, γιατί η ευτυχία είναι ευτυχία και τότε ευτυχούμε γιατί τότε ευτυχούμε) τότε πρέπει να καταλάβουμε τι είναι αυτό που μας παροτρύνει να συγκρίνουμε, να επηρεαζόμαστε και να προοδεύουμε. Ο Βαν Γκο όταν πήγαινε πάνω από τα έργα των άλλων καλλιτεχνών δεν προσπαθούσε να τους μιμηθεί, παρά μόνο προσπαθούσε να πάρει τροφή για πρόοδο. Και ενώ αντέγραψε μια κίνηση, έναν τρόπο, του έδωσε τέτοιο χαρακτήρα που κανείς τους δεν τον είχε. Η πρόοδος για τον Βαν έκανε ότι έπρεπε να κάνει και η δική μας. Δεν "χτύπησε" πάνω στον άλλον καλλιτέχνη και έμεινε εκεί, σαν μια αιτία φθόνου εκ μέρους του, πάρα εξωστρακίστηκε και κατέληξε στο απέραντο πεδίο που όφειλε να πάει η πρόοδος του. Εκεί που φαίνεται πως τίποτα δεν έχει τέλος.
Δεν αρκούμαστε στον εαυτό μας. Φαίνεται πως ο φθόνος, η καχυποψία κ.α παρόμοια τους έχουν καταβάλλει την ζωή μας σε βαθμό τέτοιο που έχει εγκατασταθεί η ιδέα πως αυτά είναι τα μέσα της προόδου μας. Έχουμε φτάσει σε σημείο να μην χαιρόμαστε για την πρόοδο του συνανθρώπου μας, μα ακόμα και αν το θέλουμε νιώθουμε ότι οφείλουμε να είμαστε καχύποπτοι προς αυτό. Ένα παράδειγμα είναι εκείνο που όταν μαθαίνεις πως κάποιος γνωστός σου βρήκε δουλειά για την οποία πιστεύεις ότι είσαι και εσύ ικανός , αμέσως θίγεται το εγώ σου αφού σκέφτεσαι ότι το αξίζεις και εσύ και αφού επίσης έμαθες ότι μπήκε με μέσο. Πάλι τα ίδια. Γιατί αυτή η σύγκριση; Που ωφελεί; Αν ξέρεις ότι έτσι είναι τα πράματα πλέον γιατί μισείς το γεγονός; Βάπτισε τον τυχερό με ένα χαμόγελο και τελείωσε. Θα έρθει η ώρα σου και εσένα.
Ένα τετράγωνο είναι τετράγωνο δεν έχει την ανάγκη να συγκριθεί με κάποιο άλλο για να είναι. Πρέπει να το καταλάβουμε τούτο. Αν θεωρήσουμε ότι η πρόοδος και η ευτυχία είναι ο σκοπός μας (που ίσως τούτο δεν αποτελεί άποψη αλλά μια αναλλοίωτη αλήθεια, γιατί η ευτυχία είναι ευτυχία και τότε ευτυχούμε γιατί τότε ευτυχούμε) τότε πρέπει να καταλάβουμε τι είναι αυτό που μας παροτρύνει να συγκρίνουμε, να επηρεαζόμαστε και να προοδεύουμε. Ο Βαν Γκο όταν πήγαινε πάνω από τα έργα των άλλων καλλιτεχνών δεν προσπαθούσε να τους μιμηθεί, παρά μόνο προσπαθούσε να πάρει τροφή για πρόοδο. Και ενώ αντέγραψε μια κίνηση, έναν τρόπο, του έδωσε τέτοιο χαρακτήρα που κανείς τους δεν τον είχε. Η πρόοδος για τον Βαν έκανε ότι έπρεπε να κάνει και η δική μας. Δεν "χτύπησε" πάνω στον άλλον καλλιτέχνη και έμεινε εκεί, σαν μια αιτία φθόνου εκ μέρους του, πάρα εξωστρακίστηκε και κατέληξε στο απέραντο πεδίο που όφειλε να πάει η πρόοδος του. Εκεί που φαίνεται πως τίποτα δεν έχει τέλος.
Δεν αρκούμαστε στον εαυτό μας. Φαίνεται πως ο φθόνος, η καχυποψία κ.α παρόμοια τους έχουν καταβάλλει την ζωή μας σε βαθμό τέτοιο που έχει εγκατασταθεί η ιδέα πως αυτά είναι τα μέσα της προόδου μας. Έχουμε φτάσει σε σημείο να μην χαιρόμαστε για την πρόοδο του συνανθρώπου μας, μα ακόμα και αν το θέλουμε νιώθουμε ότι οφείλουμε να είμαστε καχύποπτοι προς αυτό. Ένα παράδειγμα είναι εκείνο που όταν μαθαίνεις πως κάποιος γνωστός σου βρήκε δουλειά για την οποία πιστεύεις ότι είσαι και εσύ ικανός , αμέσως θίγεται το εγώ σου αφού σκέφτεσαι ότι το αξίζεις και εσύ και αφού επίσης έμαθες ότι μπήκε με μέσο. Πάλι τα ίδια. Γιατί αυτή η σύγκριση; Που ωφελεί; Αν ξέρεις ότι έτσι είναι τα πράματα πλέον γιατί μισείς το γεγονός; Βάπτισε τον τυχερό με ένα χαμόγελο και τελείωσε. Θα έρθει η ώρα σου και εσένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου