Ένταση

Καμιά φορά φαίνεται τόσο βαρετή η καθημερινότητα, που μια Δευτέρα ή μια Τετάρτη μπορεί να φανεί ξεχωριστή αυτή την φορά διότι είχα το αγαπημένο μου φαΐ. Μια καθημερινότητα η οποία καλώς ή κακώς είναι προγραμματισμένη μας βάζει στην αίσθηση πως ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα που εύχεσαι κάθε μέρα να αλλάξουν τα δεδομένα, να συμβεί κάτι που θα ταράξει τα νερά. Δεν μιλάω μόνο για τον ερχομό ενός χαρμόσυνου νέου, διότι σε κάποιες περιπτώσεις όταν τα νερά μας είναι τόσο ήρεμα ,που ακόμα και μια αναπήδηση ενός ψαριού θα μας ψυχαγωγούσε, θα χρειαστούμε ακόμα και την εμφάνιση ενός προβλήματος. Θα μας δώσει την αίσθηση πως άλλαξε η καθημερινότητα, πως ταράχτηκαν τα νερά μας, πως έχουμε πλέον μια αποστολή, να λύσουμε αυτό το πρόβλημα.
Το φαινόμενο αυτό μπορούμε να το εντοπίσουμε στους περισσότερους, κυρίως στους ανόητους, οι οποίοι αναζητούν την ένταση στη ζωή τους τόσο απεγνωσμένα που τείνουν να αποδίδουν αξίες σε ανούσιες έννοιες, καταστάσεις και πρόσωπα. Ασχολούνται με πρόσωπα που δεν έχουν τίποτα να τους δώσουν για ένα "κομμάτι" έντασης-ύπαρξης. Ομαδοποιούνται άκριτα για να νιώσουν πως ανήκουν κάπου, πως έχουν ένα σκοπό κοινό με εκείνου του σύνολου, μια άποψη. Κατ' επέκταση, λόγο αδυναμίας χαρακτήρα και κακής ποιότητας ζωής, θα τους δεις να υλοποιούν καταστάσεις δίχως να ικανοποιούνται πραγματικά, μόνο και μόνο για να επιδείξουν σε ένα  κοινωνικό σύνολο, εξίσου ανόητο, την τεχνητή και φαινομενική αξία τους. Άνθρωποι ανίκανοι να προοδέψουν και να ασκήσουν κρίση στα φαινόμενα γύρω τους, τέτοιες καταστάσεις αποτελούν ένα τέλειο καταφύγιο.
Οποιαδήποτε κατάσταση υλοποιείται από ένα πρόσωπο για έναν τέτοιο ανόητο λόγο αποτελεί πολύ απλά μια άχρηστη πράξη, μια ψεύτικη συγκίνηση ή αλλιώς τον λόγο της στασιμότητας του. Δεν ξέρω αν οφείλω να το τοποθετήσω σαν αίτιο η αποτέλεσμα της κάκιστης ποιότητος ζωής μας. Ίσως ως αίτιο. Όπως και να έχει η ποιότητα στις μέρες μας έχει εκλείψει και σίγουρα η αποτροπή του φαινομένου αυτού είναι εφικτή. Αν αναζητάς συγκίνησή και ένταση στη ζωή σου, κάνε το σωστά, ψάξου και επέλεξε με σωστή κρίση την τοποθέτηση προσώπων και καταστάσεων στη ζωή σου. Ίσως έρθει αργοπορημένα, αλλά σίγουρα ποιοτικότερα.

Υ.Γ Η ευτυχία της ζωής μας εξαρτάται από την ποιότητα των σκέψεων μας.-Μάρκος Αυρήλιος

Γνώθι σαυτόν

Έχω προαναφέρει από την πρώτη ανάρτηση ότι το blog αυτό θα θίγει θέματα κυρίως ψυχολογίας και κατ' επέκταση ανθρώπινης συμπεριφοράς. Στο παρακάτω κείμενο θα μιλήσω για ένα από τα βασικότερα ζητήματα ανθρώπινης ψυχολογίας τα οποία αφορούν το καθένα. Καλό θα είναι να τα γνωρίζεις και θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω το γιατί.
Στην παραψυχολογία ισχύει ο όρος εξιδανίκευση ή μετουσίωση, ο οποίος αναφέρει πως πολλές παρορμήσεις βιολογικής προέλευσης ,ο άνθρωπος τις εκφράζει με ένα τρόπο που θα είναι κοινωνικά αποδεκτός. Δηλαδή, πολλές καλλιτεχνικές δημιουργίες μάς οφείλονται σε διάφορες σεξουαλικές παρορμήσεις ή αλλιώς ένας με έντονες και ίσως ανώμαλες σεξουαλικές επιθυμίες έχει την τάση να ασχολείται με την τέχνη και να δημιουργεί θαυμαστά έργα. Επίσης, κάποιον με έντονες βίαιες παρορμήσεις θα τον δούμε να ασχολείται με αθλήματα ή ακόμα να θεωρείται υπερβολικά ανθρωπιστής, φιλόζωος κ.α. Γενικά θεωρείται ένας υγιής μηχανισμός άμυνας του ανθρώπου. Θα μου πεις, μα γιατί να τα γνωρίζω αυτά ; Τίποτα πιο ύψιστο δεν υπάρχει για τον άνθρωπο να γνωρίζει καλά τον εαυτό του. Όπως είπε ο Κεν Γουάιλμπερ " Για την ανάπτυξη του εαυτού μας χρειάζεται να έχουμε επαρκή γνώση των στοιχείων του εαυτού μας που δεν ξέρουμε ότι υπάρχουν". Καλό είναι να ξέρεις του δαίμονες σου. Είναι η βασική προϋπόθεση για να μάθεις να είσαι άνθρωπος, να ξέρεις να φέρεσαι στους άλλους και στον εαυτό σου, να μάθεις να μην ανταγωνίζεσαι κ.α . Όλοι έχουμε τους δαίμονες μας, και δεν μιλάω για τους δαίμονες που βλέπεις στις ταινίες, οι πραγματικοί δαίμονες είναι οι άνθρωποι στην ζωή μας. Οι άνθρωποι με τους οποίους διαφωνούμε, μισούμε, ζηλεύουμε , αυτούς που πληγώνουμε σωματικά η συναισθηματικά με κάθε τρόπο. Στην πραγματικότητα, δεν είναι ότι τους μισούμε ή ζηλεύουμε ποιότητες αυτών των ανθρώπων, είναι ότι μας θυμίζουν τους εαυτούς μας. Αντανακλούν δικά μας χαρακτηριστικά τα οποία θα θέλαμε να είχαμε περισσότερα η που δεν θα θέλαμε να έχουμε καθόλου. Όποτε αντί να παλέψουμε τους δαίμονες μας, να απαλλαχτούμε από αυτούς, πληγώνουμε αυτούς που μας τους θυμίζουν, αυτούς που μας θυμίζουν ότι δεν αρέσει στον εαυτό μας. Απογοητευόμαστε που δεν ελέγχουμε τα συναισθήματα αυτά αφού δεν ξέρουμε τι ακριβώς τα επηρεάζει και ξεσπάμε.
Όλα αυτά αγαπητέ αναγνώστη οφείλονται στο ότι δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Είτε τον καλό, είτε τον κακό.  Πολλοί άνθρωποι που δεν γνώρισαν ποτέ τον εαυτό τους, τους δαίμονες τους, μείνανε στην ιστορία ως δαίμονες. Θα τους δεις στην εξουσία να κάνουν καταχρήσεις, θα τους δεις στην καθημερινότητα σου. Ο Καρλ Γιουνγκ είπε πως το να ξέρεις το δικό σου σκοτάδι είναι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίζεις το σκοτάδι των άλλων.

Πόσο φτωχός είναι αυτός που νομίζει πως κατέχει εξουσία, αυτός που νομίζει ότι έχει δικαιώματα που δεν του αρμόζουν στην πραγματικότητα, αυτός που πιστεύει ότι γνωρίζει τον εαυτό του και είναι περήφανος, όταν δεν τηρεί όλα τα παραπάνω...Αν θες να γνωρίσεις και να ζήσεις στα "παλάτια" του εαυτού σου, εκεί που το φως και η ευτυχία είναι αυθεντικά , πρέπει πρώτα να περάσεις μέσα από σκοτεινά δρομάκια, που φέρουν φόβο και λύπη.


Υ.Γ https://www.youtube.com/watch?v=nGdFHJXciAQ

Φάρμακον

Μετά από μια κουραστική μέρα, η διαδρομή προς την πηγή ενέργειας, το σπίτι, φαίνεται να είναι τόσο κουραστική και ψυχοφθόρα που ίσως αρκεί να με κάνει να σκεφτώ πως θα χρειαστώ κάποιο παυσίπονο ή έστω μια ώρα ξάπλα για να μπορέσω να σηκωθώ με καθαρό κεφάλι. Δεν είναι απλά σωματική η κούραση, μάλλον κυρίως ψυχική. Δεν μπορώ να την αποτρέψω ή πιο απλά δεν μπορώ να αποφύγω την πόλη.
Το άστυ, και κατ' επέκταση η κοινωνική ζωή συνάμα με τα τσιμεντένια πεζοδρόμια και τα καυσαέρια αρκούν να σε ''ντύσουν'' με κάθε τι ανθυγιεινό. Σαν η κυριότερη αιτία μιας κοινωνίας η οποία βασίζεται στο φαίνεσθαι, θα σε αλλοιώσει και θα σου προσφέρει τις αναγκαίες μάσκες για ο,τι χρειαστείς. Είναι ο σκηνοθέτης που θα σε βάλει να παίξεις ποικίλους ρόλους με σκοπό να σε τεστάρει. Όλα αυτά ίσως με ένα καλό απώτερο σκοπό. Όμως, όπως έχουμε ανάγκη την πόλη, έτσι πιστεύω πως έχουμε ανάγκη την εξοχή, την φύση. Σαν έρθεις σε επαφή με την φύση, δεν υποδύεσαι πια κανένα ρόλο. Παίρνεις το σενάριο και το αφήνεις στην άκρη, εκεί που δεν θα σε κρίνει κανείς. Εκεί που θα θυμηθείς ποιος πραγματικά είσαι, εκεί που θα αναθεωρήσεις πολλά. Ίσως, το καλύτερο φάρμακο, δεν είναι η απομόνωση στο δωμάτιο σου, ένα παυσίπονο, μια επίσκεψη στον ψυχολόγο, ή ακόμα η συμβουλή ενός αγαπημένου προσώπου, αλλά μια επίσκεψη στη φύση. Πρέπει όσο να'ναι να το επιχειρούμε. Δεν υπάρχει περίπτωση να την αντιπαθήσεις. Όπως είπε ο Νίτσε η φύση είναι αγαπητή από όλους διότι δεν έχει άποψη για εμάς.