Ζούμε με τις ψευδαισθήσεις, είναι ένα μέρος του εαυτού μας. Ας φανταστούμε ένα χώρο στον οποίο η πραγματικότητα και η ψευδαίσθηση συνυπάρχουν με την μορφή πανομοιότυπων βάζων, τα οποία περιέχουν κάθε λογής χαρακτηριστικά, συναισθήματα, πρόσωπα, ιδέες κ.α. Δεν υπάρχει περίπτωση να καταλάβεις ποια είναι τα βάζα που αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα, και ποια την ψευδαίσθηση. Μόνο ο χρόνος θα στο ξεκαθαρίσει. Με τον καιρό θα αρχίσει να παίρνει από μπροστά σου κάθε "ψεύτικο" βάζο, ένα προς ένα. Μπορεί να αυξομειώνεται ο αριθμός, μπορεί να παραμένει σταθερός.
Θα δούμε ανθρώπους που αρέσκονται στο να έχουν όσα περισσότερα μπορούν, δίχως να τους νοιάζει ιδιαίτερα τι είναι το καθένα, και σαν κάποιο χαθεί από μπροστά του θα στεναχωρηθεί αλλά θα σταματήσει όταν εμφανιστεί ένα ακόμη, σαν το μωρό παιδί που σταμάτησε να κλαίει όταν έσπασε το παιχνίδι του και του πήραν άλλο. Έτσι είναι η ροή των πραμάτων για τους πιο ανόητους. Άλλοι έχουν αποδεχτεί την ροή τούτη στη ζωή τους και όταν χαθεί ένα από αυτά δείχνουν να μην συγκινούνται,αν και εδώ αμφιβάλλω. Από την άλλη, ο σοφός τείνει να εμφανίζει περισσότερα "αληθινά" βάζα από τα άλλα, αλλά φαίνεται πως και αυτά είναι λίγα. Ίσως μοιάζει στους περισσότερους "φτωχός" , γιατί εξάλλου σημασία έχει το φαίνεσθαι, όμως δεν τον ενδιαφέρει γιατί ένα βάζο αυτού ισοδυναμεί με 10 εκείνων, γιατί δέχτηκε την μεγαλύτερη προσοχή σαν να ήξερε, δίχως να μπορεί να είναι σίγουρος, πως αυτό θα είναι ακόμα εκεί την στιγμή που όλα σβήνουν.
Πόσο υπέροχο άραγε μας φαίνεται να έχουμε ένα δωμάτιο γεμάτο βάζα, δίχως να μας ενδιαφέρει η ποιότητα αλλά ο αριθμός; Η απληστία, η ελπίδα και ο ενθουσιασμός πάντα θα μας γεμίζουν τον χώρο τούτο. Ίσως τελικά συνειδητοποιούμε πόσες σοφές αποφάσεις πήραμε στην ζωή μας όταν πλησιάζει το τέλος μας.
Θα δούμε ανθρώπους που αρέσκονται στο να έχουν όσα περισσότερα μπορούν, δίχως να τους νοιάζει ιδιαίτερα τι είναι το καθένα, και σαν κάποιο χαθεί από μπροστά του θα στεναχωρηθεί αλλά θα σταματήσει όταν εμφανιστεί ένα ακόμη, σαν το μωρό παιδί που σταμάτησε να κλαίει όταν έσπασε το παιχνίδι του και του πήραν άλλο. Έτσι είναι η ροή των πραμάτων για τους πιο ανόητους. Άλλοι έχουν αποδεχτεί την ροή τούτη στη ζωή τους και όταν χαθεί ένα από αυτά δείχνουν να μην συγκινούνται,αν και εδώ αμφιβάλλω. Από την άλλη, ο σοφός τείνει να εμφανίζει περισσότερα "αληθινά" βάζα από τα άλλα, αλλά φαίνεται πως και αυτά είναι λίγα. Ίσως μοιάζει στους περισσότερους "φτωχός" , γιατί εξάλλου σημασία έχει το φαίνεσθαι, όμως δεν τον ενδιαφέρει γιατί ένα βάζο αυτού ισοδυναμεί με 10 εκείνων, γιατί δέχτηκε την μεγαλύτερη προσοχή σαν να ήξερε, δίχως να μπορεί να είναι σίγουρος, πως αυτό θα είναι ακόμα εκεί την στιγμή που όλα σβήνουν.
Πόσο υπέροχο άραγε μας φαίνεται να έχουμε ένα δωμάτιο γεμάτο βάζα, δίχως να μας ενδιαφέρει η ποιότητα αλλά ο αριθμός; Η απληστία, η ελπίδα και ο ενθουσιασμός πάντα θα μας γεμίζουν τον χώρο τούτο. Ίσως τελικά συνειδητοποιούμε πόσες σοφές αποφάσεις πήραμε στην ζωή μας όταν πλησιάζει το τέλος μας.
