Για λίγους

Λίγος, φθηνός και μικροπρεπής είναι τα επίθετα με τα οποία θα χαρακτήριζα το παρακάτω άτομο. Είναι το άτομο το οποίο χρήζει της περισσότερης λύπησης. Δεν χρήζει λύπησης τόσο ο διανοητικά καθυστερημένος, ο οποίος είναι πολλές φορές χαρούμενος δίχως κάποιο ουσιαστικό λόγο, όσο το άτομο αυτό. Χαρακτηρίζεται ως ο χειρότερος χρήστης, καθώς δεν έμαθε να αξιοποιεί και καταφεύγει σε ο,τι "φθηνότερο" βρει. Όσο πιο έξυπνος εμφανίζεται τόσο πιο μικροπρεπής θα καθίσταται. Δεν έχει σημασία αν "πέτυχε" στην ζωή του, αν τελείωσε την καλύτερη σχολή, αν γενικότερα έχει μια "αξιοπρεπή" ζωή δίχως οικονομικά προβλήματα κ.α.
Ζει ξεκάθαρα σε μια πλάνη λουσμένη με κάθε τι επιφανειακό. Φοβήθηκε και διέφυγε σε ο,τι πιο εύκολο, σε αυτό δηλαδή που θα τον έβγαζε από ένα τεράστιο κόπο. Δειλό, ανάξιο, δεν ξέρω πως αλλιώς να τον χαρακτηρίσω. Έμαθε να πείθει τον εαυτό του με τα λιγότερα. Θα τον δεις να βάζει τον εαυτό του σε καταστάσεις δίχως να το θέλει στην πραγματικότητα, απλά και μόνο για να το λέει στον εξίσου ανόητο κόσμο γύρω του και να νιώθει υπερήφανος. Θα τον δεις να ασχολείται τόσο με την εμφάνιση του που θα ξεχνάει άλλα σημαντικά πράματα. Ακόμα μπορεί να νομίζει πως κατέχει διάφορα παράπλευρα δικαιώματα στις διαπροσωπικές του σχέσεις λόγο της υψηλότερης κοινωνικής τάξης του, η ακόμα λόγο της εμφάνισης του.
 Αν αναγνώστη μου δεν σου αρμόζουν τα παραπάνω επίθετα και σέβεσαι τον εαυτό σου καλύτερα να σκεφτείς 2 φορές το που "πατάς" αυτή τη στιγμή. Άσε τον ανόητο, δεν μπορεί περισσότερα. Για εσένα όμως που νιώθεις πως δεν ανήκεις σε ένα μεγάλο μέρος του κοινωνικού συνόλου, τότε σε περίπτωση που το αποφεύγεις, δεν αποτελεί μια αντικοινωνική στάση εκ' μέρους σου. Τέτοιες κοινωνικές συμπτύξεις θα σε φθείρουν, θα σε αφήσουν στάσιμο. Δεν θα κάνεις άπλα καλό στον εαυτό σου, αλλά και στο κοινωνικό μέρος αυτό στο οποίο θα του αναζωπυρώνεις τα κόμπλεξ του και θα σου επιτίθεται στα φαινομενικα αδύναμα σημεία σου.    

Άκυρον1

Πολλές φορές έχουμε ακούσει ή έχουμε πει την φράση "Όλα γίνονται για κάποιο λόγο" με κυριότερο σκοπό να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα.Ο άνθρωπος ενεργεί για να δημιουργήσει καταστάσεις, αλλά και τις δέχεται δίχως να ενεργεί στο ελάχιστο. Όταν ενεργεί για να πετύχει κάτι, εννοείται πως αυτό το κάτι δεν έγινε τυχαία, για "κάποιο"-άγνωστο λόγο. Σαν δεχτεί μια κατάσταση, βεβαίως και μπορεί να μην έχει την παραμικρή ευθύνη αλλά δεν χρειάζεται να μπει στην διαδικασία να "σκοτώσει" την δυστυχία αυτής της κατάστασης λέγοντας κάτι τόσο μάταιο.
 Οκ, σου έτυχε το Α, μπορεί να σου τύχει το Β ,θα μπορούσε να σου τύχει και το Κ. Σε οποιοδήποτε θα έλεγες ότι έγινε για κάποιο λόγο. Στις κακές καταστάσεις όμως, όπως η εμφάνιση προβλήματος υγείας σε εσένα ή σε κάποιο κοντινό σου πρόσωπο, θα τολμήσεις να το πεις; Μάλλον όχι. Οπότε μην γελιόμαστε. Καλό είναι να είσαι αισιόδοξος, αλλά να ξέρεις και το πότε . Χαλάρωσε, δέξου την κατάσταση και προσπάθησε να την αντιμετωπίσεις. Σκέψη σαν αυτή απλά θα σου κάνει κακό, θα σε επαναπαύσει.

Όμορφη παραπλάνηση

 Δεν πιστεύω πως είμαι σε θέση να αναλύσω τον όρο της ομορφιάς. Μπορούμε να την διακρίνουμε, να την θαυμάσουμε, να την χρησιμοποιήσουμε/εκμεταλλευτούμε και άλλα τόσα θετικά γνωρίσματα τα οποία την καθιστούν αναγκαία στην ζωή μας. Τι γίνεται όμως με τις αρνητικές επιδράσεις της στην καθημερινότητα ; Αυτό θα προσπαθήσω να προσεγγίσω παρακάτω.
 Είναι αυτά τα αρνητικά γνωρίσματα που καλώς η κακώς οι περισσότεροι από μας τα έχουμε αναλογιστεί. Ένα κλασικό παράδειγμα αποτελεί αυτό της γυναίκας και σπάνια και του άντρα. Όταν δηλαδή είναι αρκετά όμορφοι/ες ώστε να σκεφτούν ότι ίσως ο/η σύντροφος τους είναι μαζί τους κυρίως για αυτό, παραμελώντας κάποια εσωτερικά χαρακτηριστικά τους. Ακόμα αυτό το φαινόμενο μπορεί να παρατηρηθεί και μέσα σε μια φιλία ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλλου. Κυρίως διότι ξέρουν έστω ασυνείδητα ότι θα έχουν κάποια συμφέροντα μέσα από αυτήν ή ακόμα και το ότι θα έχουν τον ανταγωνιστή τους από κοντά. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο φόβος προσέγγισης κάποιου ατόμου που βλέπεις ερωτικά διότι όπως λένε οι Αμερικανοί είναι "out of your league".
 Η ομορφιά παραπλανεί. Στις νεανικές ηλικίες, περισσότερο, μπορούμε να παρατηρήσουμε πως ο όμορφος τείνει να είναι αρκετά κοινωνικός ώστε να παραμελεί κάποιες υποχρεώσεις του.  Παραπλανιέται, τρέχει να προλάβει να επιβεβαιώσει την ομορφιά που βλέπει κάθε μέρα στον καθρέφτη του. Εμφάνιση, διαπροσωπικές σχέσεις κ.α. Όσο για αυτόν που δεν θεωρείται τόσο όσο ο παραπάνω, συνήθως αποστασιοποιείται από κάποιο μέρος του κοινωνικού του περίγυρου, αφού δέχεται κάποιον κοινωνικό ρατσισμό, μαθαίνει να ασχολείται περισσότερο με άλλα πράματα. Αυτά είναι η προσωπική πρόοδος, π.χ να είναι καλός στα μαθήματα του, υπεύθυνος κ.α. Αυτός που έχει και τα δύο παραπάνω χαρακτηριστικά, ασχέτως της ομορφιάς του είναι πάντα ο πιο άξιος.
 Σέβομαι και θαυμάζω το σαγηνευτικά όμορφο άτομο το οποίο δεν παραπλανήθηκε από την ίδια του την ομορφιά. Το άτομο όχι μόνο που έμαθε να προοδεύει, αλλά και που δεν επηρεάστηκε  στις διαπροσωπικές του σχέσεις, που έμαθε να φέρεται στους άλλους σαν να μην είχε ούτε ομορφιά ούτε ασχήμια. Το άτομο που παρά την ομορφιά του έμεινε ταπεινόφρων.

 Θα χαρακτήριζα το όμορφο άτομο το περισσότερο αναλώσιμο από όλα. Σε μια τριανταφυλλιά, τα ομορφότερα τριαντάφυλλα, είναι αυτά που είθισται να κόβονται συχνότερα. Θα κοπούν, δεν θα προλάβουν να ωριμάσουν και θα μαραζώσουν πρόωρα. Σαν ανθίσουν πάλι, θα γίνει το ίδιο. Ένας όμορφος και δύσμοιρος κύκλος ζωής. Το όμορφο τριαντάφυλλο θα ευχόταν να το είχε πάρει αυτός που το άφησε, όταν πέρασε και το θαύμασε.

  Οι παραπάνω θέσεις μου αποτελούν προσωπικές εμπειρίες και βιώματα, και αυτό ακριβώς εκφράζω. Και τονίζω πως μιλούν για μια πλειοψηφία και όχι ολότητα.

ΥΓ. Καλό μήνα.