Φάρμακον

Μετά από μια κουραστική μέρα, η διαδρομή προς την πηγή ενέργειας, το σπίτι, φαίνεται να είναι τόσο κουραστική και ψυχοφθόρα που ίσως αρκεί να με κάνει να σκεφτώ πως θα χρειαστώ κάποιο παυσίπονο ή έστω μια ώρα ξάπλα για να μπορέσω να σηκωθώ με καθαρό κεφάλι. Δεν είναι απλά σωματική η κούραση, μάλλον κυρίως ψυχική. Δεν μπορώ να την αποτρέψω ή πιο απλά δεν μπορώ να αποφύγω την πόλη.
Το άστυ, και κατ' επέκταση η κοινωνική ζωή συνάμα με τα τσιμεντένια πεζοδρόμια και τα καυσαέρια αρκούν να σε ''ντύσουν'' με κάθε τι ανθυγιεινό. Σαν η κυριότερη αιτία μιας κοινωνίας η οποία βασίζεται στο φαίνεσθαι, θα σε αλλοιώσει και θα σου προσφέρει τις αναγκαίες μάσκες για ο,τι χρειαστείς. Είναι ο σκηνοθέτης που θα σε βάλει να παίξεις ποικίλους ρόλους με σκοπό να σε τεστάρει. Όλα αυτά ίσως με ένα καλό απώτερο σκοπό. Όμως, όπως έχουμε ανάγκη την πόλη, έτσι πιστεύω πως έχουμε ανάγκη την εξοχή, την φύση. Σαν έρθεις σε επαφή με την φύση, δεν υποδύεσαι πια κανένα ρόλο. Παίρνεις το σενάριο και το αφήνεις στην άκρη, εκεί που δεν θα σε κρίνει κανείς. Εκεί που θα θυμηθείς ποιος πραγματικά είσαι, εκεί που θα αναθεωρήσεις πολλά. Ίσως, το καλύτερο φάρμακο, δεν είναι η απομόνωση στο δωμάτιο σου, ένα παυσίπονο, μια επίσκεψη στον ψυχολόγο, ή ακόμα η συμβουλή ενός αγαπημένου προσώπου, αλλά μια επίσκεψη στη φύση. Πρέπει όσο να'ναι να το επιχειρούμε. Δεν υπάρχει περίπτωση να την αντιπαθήσεις. Όπως είπε ο Νίτσε η φύση είναι αγαπητή από όλους διότι δεν έχει άποψη για εμάς.