Ένα με την φύση

 Πόσο αξίζει άραγε κανείς να ζηλέψει ένα δάσος; Εκεί που το δέντρο δεν παύει να είναι δέντρο, εκεί που η φύση δεν αρνείται την φύση της. Ο άνθρωπος, όσο αφορά τα δικαιώματα του, δεν κατάλαβε ποτέ ότι για να πετύχει την αξιοζήλευτη συνύπαρξη των δέντρων ενός δάσους οφείλει να ξέρει ότι και αυτός αποτελεί ένα δέντρο, ένα δέντρο με την δική του ομορφιά, μέρος της ολότητας και πάντα με γερές ρίζες. Ο άνθρωπος-δέντρο, αυτός που όλη του τη ζωή δεν απαρνήθηκε την φύση του και δεν ξέχασε την βασική του τούτη ιδιότητα, αξίζει να παρατηρηθεί όσο κανένας άλλος. Ο άνθρωπος που ακόμα και όταν είδε πως κάποιοι ξεριζώθηκαν με την θέληση τους για να του κάνουν κακό, άνθρωποι που θέλησαν να τον αλλοιώσουν και να τον καταστρέψουν για δικούς τους λόγους, δεν έπαψε ποτέ να υποστηρίζει την φύση του, που δεν ξεριζώθηκε ποτέ για κανέναν. Εκείνος που με όλα τα κακά που δέχτηκε, έμαθε πως η μόνη του άμυνα είναι να δυναμώσει τον φλοιό του και τίποτα περισσότερο, που δεν ξέχασε ποτέ τα δικαιώματα του.

Έτσι όπως ο άνθρωπος-δέντρο, έτσι και η μοναχική ψυχή σε αυτό τον κόσμο δεν επιδιώκει ούτε ζητά από κανένα να του αφαιρέσει αυτή την ιδιότητα, παρά μόνο να την εκτιμήσει.